Znieczulenie

Podjęcie decyzji o podarowaniu własnej nerki drugiej osobie dla ratowania jej zdrowa i życia jest postępowaniem, które budzi szacunek i podziw.

Pobranie nerki od żywego dawcy jest zabiegiem wykonywanym przez wysokiej klasy specjalistów w zakresie transplantologii. Ta procedura wymaga specjalnego przygotowania całego zespołu medycznego biorącego w niej udział. Największym wyzwaniem dla lekarzy i pielęgniarek jest bezpieczeństwo operowanej osoby i jej komfort w okresie okołooperacyjnym.

Zespół anestezjologów jest odpowiedzialny za bezpieczne przeprowadzenie pacjenta

przez kolejne etapy operacji oraz za skuteczne leczenie bólu pooperacyjnego. Po uprzednim zapoznaniu się z wynikami badań laboratoryjnych i radiologicznych oraz rozmowie z osoba zakwalifikowaną do pobrania nerki, lekarz anestezjolog decyduje – po uzyskaniu zgody operowanego – o rodzaju znieczulenia do tego typu zabiegu.

Standardowym znieczuleniem jest znieczulenie ogólne (narkoza). Istnieje również możliwość wykonania znieczulenia połączonego, czyli ogólnego i przewodowego (znieczulenie zewnątrzoponowe).

W okresie pooperacyjnym ból jest leczony podawaniem silnych leków przeciwbólowych dożylnie lub rzadziej domięśniowo. W przypadku zastosowania znieczulenia połączonego uśmierzanie bólu jest prowadzone poprzez podawanie odpowiednich leków przeciwbólowych do przestrzeni zewnątrzoponowej przez cewnik założony podczas operacji.

Znieczulenie (narkoza)

Pacjent przybywający na blok operacyjny jest przyjmowany przez zespół anestezjologiczny i po sprawdzeniu jego danych osobowych oraz dokumentacji medycznej udaje się w asyście pielęgniarki anestezjologicznej na sale operacyjną.

Operowany jest układany na stole operacyjnym w pozycji na plecach, zakładany jest dostęp dożylny (venflon – plastikowa igła wprowadzona przez skórę do żyły obwodowej) najczęściej na dłoni. Jest to zabieg, który powoduje dolegliwości bólowe, ale krótkotrwałe i o ograniczonym natężeniu. Do venflonu wprowadzonego do żyły podaje się wszystkie leki niezbędne w poszczególnych etapach znieczulenia.

Kolejną procedurą wykonywaną przez zespół anestezjologiczny jest podłączenia do pacjenta aparatury monitorującej parametry życiowe (czynność serca, ciśnienie tętnicze, poziom tlenu we krwi). Wszystkie te czynności są bezbolesne.

Po wstępnej ocenie parametrów czynności życiowych pacjenta następuje etap znieczulenia nazywany indukcją (wprowadzenie w sen) poprzedzony 3 minutowym oddychaniem tlenem przez maskę twarzową. W tym okresie pacjent otrzymuje dożylnie leki nasenne i przeciwbólowe zapewniające głęboki sen i bezbolesność kolejnych procedur anestezjologicznych.

Podczas całej operacji zespół anestezjologiczny obecny na sali operacyjnej nadzoruje przebieg znieczulenia i w ścisłej współpracy z zespołem chirurgicznym dba o bezpieczeństwo i zdrowie operowanego. Sprzęt anestezjologiczny dostępny w naszej klinice spełnia  wszystkie standardy europejskie a jego funkcjonowanie jest sprawdzane każdego dnia przed rozpoczęciem znieczulenia.

Po zakończeniu operacji zatrzymuje się podaż leków nasennych i przeciwbólowych i rozpoczyna się etap budzenia. Działanie leków przeciwbólowych jest przedłużone – nie kończy się w momencie zaprzestania ich podawania, dlatego pacjent nie odczuwa bólu w chwili odzyskania świadomości. Przy prawidłowo przeprowadzonym znieczuleniu nie powinny występować dolegliwości bólowe w bezpośrednim okresie pooperacyjnym a ból w kolejnych godzinach jest uśmierzany lekami przeciwbólowymi podawanymi dożylnie na sali pooperacyjnej. Intensywne leczenie bólu pooperacyjnego jest prowadzone do 3-4 doby po operacji. Jest to czas, w którym ból ostry (pooperacyjny) ulega bardzo znacznemu ograniczeniu. W kolejnych dobach podawane są doustne leki przeciwbólowe, które zapewniają pełną osłonę przed bólem.

Znieczulenie połączone

Jest to rodzaj znieczulenia, w którym połączono zalety znieczulenia ogólnego i przewodowego ograniczając ich niedogodności.

Znieczulenie przewodowe – zewnątrzoponowe polega na wprowadzeniu cienkiego cewnika (średnica 0,85mm) do przestrzeni zewnątrzoponowej i podawania tam leków, które zapobiegają przechodzeniu informacji o bólu do mózgu.

Umieszczenie cewnika w w/w przestrzeni odbywa się poprzez nakłucie skóry (w znieczuleniu miejscowym) w okolicy lędźwiowej lub piersiowej kręgosłupa. Następnie po identyfikacji przestrzeni zewnątrzoponowej wprowadza się cewnik na głębokość 3-4cm. Cewnik pozostaje w tej przestrzeni do 4-5 doby pooperacyjnej. Jest on przyklejony do pleców i nie przeszkadza w leżeniu czy chodzeniu.

Znieczulenie zewnątrzoponowe jest bardzo często stosowane przy znieczuleniu do  porodu, cięcia cesarskiego i w wielu innych procedurach medycznych. Ten sposób znieczulenia połączony ze znieczuleniem ogólnym pozwala na znaczne ograniczenie dawki leków przeciwbólowych podawanych dożylnie w trakcie operacji. W celu zapewnienia bezbolesności pooperacyjnej stosuje się wlew leków przeciwbólowych do przestrzeni zewnątrzoponowej przez cewnik w niej umieszczony.

Wykorzystanie techniki znieczulenia zewnątrzoponowego pozwala na ograniczenie działań niepożądanych leków podawanych dożylnie, przyspiesza budzenie przy zachowaniu pełnej bezbolesności i jest najskuteczniejszą metodą uśmierzania bólu pooperacyjnego.

W niektórych przypadkach po operacji mogą wystąpić nudności lub wymioty. Są to objawy niepożądane, które prowadzą do znacznego dyskomfortu pacjenta. Z tego powodu standardowym postępowaniem jest podawanie leków przeciwwymiotnych jeszcze przed obudzeniem pacjenta.

W sytuacji, gdy operacja i znieczulenie przebiega bez żadnych powikłań (w medycynie nie da się ich w pełni wykluczyć) pacjent w pierwszej dobie po operacji jest w pełni uruchamiany (np.: może samodzielnie iść do toalety, umyć się). Podczas całego okresu pooperacyjnego zespół anestezjologiczny pozostaje do dyspozycji operowanego.